Jedni nazywają ją carycą mody, inni królową "Vogue". Jeszcze inni diablicą. Znana jest ze swojej bezkompromisowości i dążenia po trupach do celu. Anna Wintour. Drobna kobieta z fryzurą na pazia, niezmiennie od 25 lat redaktor naczelna jednego z najważniejszych pism o modzie.

Marzyła o tym stanowisku dość długo i doszła do niego drogą eliminacji przeciwniczek. Wszędzie, gdzie pracowała przed "Vogue" pracowała po to, aby "Vogue" ją zauważył i zapragnął, aby dołączyła do jego zespołu. Swoją osobą wprowadziła bardzo dużo zamieszania do świata mody.

Drogę do kariery rozpoczęła jako ekspedientka w tomu towarowym Harrods. Pracowała w dziale z torebkami i apaszkami. Zaczyna młodo, bo w wieku 17 lat. Powód? Panna Wintour rzuciła szkołę, po tym jak skróciła spódnicę w mundurku szkolnym do zakazanej długości mini, co zostało odpowiednio napiętnowane przez nauczycielkę. Kończy swoją edukację i zaczyna karierę.

Pochodzi z zamożnej rodziny. Jej ojciec Charles Wintour to redaktor naczelny "Evening Standard" i znany brytyjski dziennikarz. To on pomógł jej w znalezieniu pierwszej pracy w magazynie o modzie. Była to posada asystentki redaktor naczelnej w "Harper's & Queen". W latach 60-tych to czołowe czasopismo kobiece na brytyjskim rynku. Po kilku latach wyjeżdża ze swoim partnerem (Jon Bradshaw) do Nowego Yorku. Zaczyna pracę w "Harper's Bazaar". jako stylistka. Później pracuje w wielu magazynach związanych z modą ( m.in. "Viva", "Savvy") Podczas rozmowy z naczelną "Vogue" Grace Mirabella’ą, zapytana, co chciałaby robić w tym czasopiśmie, odpowiedziała: "Interesuje mnie tylko pani stanowisko". Tak bezczelnej odpowiedzi Grace się nie spodziewała, Anna zostaje wyrzucona za drzwi. Jednak dopina swego. W 1988 roku obejmuje posadę naczelnej. W pracy nie uznaje sentymentów, jest bezwzględna. Kiedy już została naczelną brytyjskiego "Vouge’a" po tygodniu pracy zwolniła prawie wszystkich pracowników redakcji za wyjątkiem dwóch asystentek i grafików.