Zaha Hadid – jedyna kobieta w świecie architektury zdominowanej przez mężczyzn ma zaprojektować w Warszawie ćwierćkilometrowy wieżowiec.

Pierwsza kobieta uhonorowana nagrodą Pritzkera już w wieku 11 lat marzyła o tym, by zostać architektem. Wychowywała się w bogatej dzielnicy Bagdadu i spełnienie dziecięcych marzeń zawdzięcza postępowemu ojcu, który najpierw zabierał ją na południe Iraku, by mogła obejrzeć sumeryjskie zabytki, a później wysyłał do dobrych szkół. Zaha Hadid skończyła matematykę w Bejrucie, a później architekturę w Londynie. Po dojściu do władzy Saddama Husajna, cała jej rodzina wyemigrowała do Anglii.

Dzisiaj jest uznanym architektem. Buduje domy i drapacze chmur o wymyślnych, krągłych, falistych lub dziwacznie powykręcanych kształtach przypominających krajobraz. Dla tych, których zachwycają jej projekty jest diwą architektury a jej domy mieszkalnymi rzeźbami. Przeciwnicy twierdzą, że jej prace są zbyt ekstrawaganckie i udziwnione. Zaprojektowała m.in. słynne „powyginane” wieżowce w Mediolanie, operę w Guangzhou w Chinach, wyglądającą jak kosmiczny statek, futurystyczną galerię sztuki w Cincinnati w USA, przystanek tramwajowy w Strasbourgu wyróżniony prestiżową nagrodą Miesa van der Rohe i Muzeum Nauki w Wolfsburgu.

Oprócz budynków projektuje również meble, których cena na aukcji osiągnęła 300 tys. dolarów, samochody, których wyprodukowania nikt nie chce się podjąć ze względu na ich przedziwne kształty, maluje trójwymiarowe przestrzenne formy niemal rozsadzające płótna, i chętnie przyznaje, że najbardziej odpowiada jej rosyjski konstruktywizm lat 20., a zwłaszcza Kazimierz Malewicz. A nietypowość swoich prac zawdzięcza ponoć temu, że jest kobietą Wschodu, w związku z czym bardziej ulega emocjom i intuicji.

www.zaha-hadid.com